Badanie IGF-1 zaleca się w przypadku:
– podejrzenia akromegalii lub gigantyzmu u dorosłych i dzieci,
– zaburzeń wzrostu u dzieci (karłowatość, przyspieszony wzrost),
– diagnostyki niedoborów lub nadmiaru hormonu wzrostu,
– oceny funkcji przysadki,
– monitorowania pacjentów po zabiegach neurochirurgicznych, radioterapii lub chemioterapii,
– diagnostyki zaburzeń masy mięśniowej, metabolicznych i dotyczących gęstości kości.

Badanie należy wykonać na czczo (13–14 godzin przerwy od ostatniego posiłku).
Krew pobierana jest między godziną 7.00 a 10.00; ostatni posiłek poprzedniego dnia nie później niż o 18.00.
Należy zadbać o odpowiednie nawodnienie organizmu — picie wody przed pobraniem krwi jest wskazane, ułatwia pobranie i zwiększa komfort pacjenta.
Na badanie należy zabrać ważny dokument ze zdjęciem.

IGF-1 jest peptydowym czynnikiem wzrostu syntetyzowanym w wątrobie, którego produkcja zależy głównie od hormonu wzrostu oraz stanu odżywienia organizmu. Stężenie IGF-1 zmienia się wraz z wiekiem — bardzo niskie u noworodków, rośnie w okresie dzieciństwa, osiąga maksimum w trakcie dojrzewania, a następnie utrzymuje się na stabilnym poziomie do około 40. roku życia, po czym stopniowo maleje.
IGF-1 działa podobnie do insuliny, pobudzając wzrost i regenerację tkanek, wspiera syntezę kolagenu i proteoglikanów oraz uczestniczy w regulacji gospodarki mineralnej, w tym stężenia wapnia, magnezu i potasu.
W diagnostyce IGF-1 jest uznawany za kluczowy wskaźnik funkcji hormonu wzrostu, ponieważ jego stężenie odzwierciedla średnią dobową aktywność GH. Prawidłowe stężenie IGF-1 pozwala praktycznie wykluczyć niedobór GH, natomiast obniżone wartości wskazują na możliwość jego niedoboru i wymagają dalszych testów stymulacyjnych.
IGF-1 występuje głównie w formie związanej z białkami transportowymi (IGFBP), z których najważniejsze jest IGFBP-3 — odpowiada ono za stabilność i wydłużenie czasu działania hormonu.
Niedobór IGF-1 obserwuje się w karłowatości, chorobach przewlekłych, zaburzeniach odżywienia, niedoczynności tarczycy, przysadki lub podwzgórza. Nadmiar IGF-1 jest charakterystyczny dla akromegalii i gigantyzmu, a także może towarzyszyć niektórym guzom przysadki.
Badanie IGF-1 jest często wykonywane równolegle z oznaczeniem IGFBP-3 lub w ramach testów stymulacyjnych GH, zwłaszcza gdy wymagane jest potwierdzenie zaburzeń osi GH–IGF.

IGF-1 to kluczowy marker funkcji hormonu wzrostu, niezbędny w diagnostyce zaburzeń wzrostu, akromegalii, gigantyzmu oraz w monitorowaniu pacjentów leczonych onkologicznie lub po radioterapii. Stężenie IGF-1 dostarcza stabilnej, wiarygodnej informacji o aktywności GH i jest podstawą dalszej diagnostyki endokrynologicznej.